ქიროპრაქტიკა

ქიროპრაქტიკის სეანსი ჩვეულებრივ იწყება მიზნობრივი მუსკულოსკელეტური ანამნეზით, პოსტურული და ორთოპედიული გასინჯვით — მოძრაობის ფარგლების შეფასება, ნევროლოგიური სკრინინგი და სეგმენტური მოძრაობის პალპაცია სახსრის შეზღუდვების გამოსავლენად (ისტორიულად — „სუბლუქსაცია", თანამედროვე მტკიცებულებაზე დაფუძნებული ტერმინოლოგიით — „სეგმენტური დისფუნქცია"). ყველაზე გავრცელებული ტექნიკაა მაღალი სიჩქარის დაბალი ამპლიტუდის (HVLA) მანიპულაცია — სწრაფი კონტროლირებული ბიძგი სახსრის ხელმისაწვდომი მოძრაობის ბოლოში, რომელსაც ხშირად კავიტაციური ხმა თან ახლავს. სხვა ტექნიკური ოჯახები მოიცავს „აქტივატორის" მეთოდს (ხელის მექანიკური ინსტრუმენტი დოზირებული ბიძგისთვის როტაციის გარეშე — შესაფერისია იმ პაციენტებისთვის, ვისაც მანუალური ბიძგი არ უხდება), „დროპ-მაგიდის" ტექნიკას (მაგიდის ნაწილი ბიძგის მომენტში ოდნავ ჩამოვარდება, რაც სპეციალისტის ძალდატანებას ამცირებს), ასევე Gonstead და SOT სისტემებს უფრო მიზნობრივი სეგმენტური კორექციით. მანიპულაციის პარალელურად მიმდინარეობს რბილქსოვილოვანი მუშაობა, მობილიზაცია და სარეაბილიტაციო ვარჯიშები. სეანსები მოკლეა — ჩვეულებრივ 15–25 წუთი; ტიპური კურსი — 3–6 ვიზიტი მწვავე ეპიზოდისას და 6–12 ქრონიკული პატერნებისას. ყველაზე მყარი მტკიცებულებები — არასპეციფიკური წელის ტკივილისთვის (Cochrane-ისა და JAMA-ის მეტა-ანალიზები) და მექანიკური კისრის ტკივილისთვის (Cochrane); ცერვიკოგენური თავის ტკივილიც გამყარებულია RCT-ებით. თანამედროვე მტკიცებულებითი ბაზა ეხება ნერვ-კუნთურ-სახსრის მდგომარეობებს; მტკიცება, რომ „სუბლუქსაციის კორექცია" კურნავს ვისცერულ დაავადებებს (ასთმა, ჩვილების კოლიკა, ოტიტი) — საკმარისი კლინიკური მტკიცებულება არ აქვს და ცალკე უნდა გამოიყოს ზურგისა და კისრის ტკივილის კარგად დადასტურებული ინდიკაციებისგან.